به گزارش اطلاعات آنلاین، مقام‌های دولت ترامپ از ابتدای سال نشانه‌های متعددی از برنامه‌های استفاده از نیروی نظامی علیه کوبا ارائه داده‌اند و طرح اتهامات ایالات متحده علیه رائول کاسترو، رهبر سابق کوبا و دیگر چهره‌های رهبری، به عنوان تشدید چشمگیر در نظر گرفته شده است که با هدف فراهم کردن بهانه برای حملات در نظر گرفته شده است.

S-125 مهم‌ترین جزء در شبکه دفاع هوایی کوبا محسوب می‌شود و جنگنده‌های MiG-23 این کشور که در زمان تحویل پیشرفته بودند، قدیمی و از خدمت خارج شده‌اند، در حالی که آنچه از ناوگان جنگنده‌های آن باقی مانده، توانایی رزمی بسیار محدودی برای درگیری‌های شدید دارد.

قابلیت‌های S-125 پیامدهایی مهم برای امنیت کوبا دارد، زیرا در حالی که این سیستم به طور گسترده در سراسر جهان مورد استفاده قرار می‌گیرد، کوبا تنها کشوری است که به شدت به عنوان مرکز شبکه پدافند هوایی خود به آن متکی است. این سیستم در اواخر دهه 1950 برای ایجاد یک شبکه پدافند هوایی چندلایه که قادر به مقابله با انواع حملات پیچیده ناتو باشد، توسعه یافت و مکملی برای سیستم بسیار موفق ارتفاع بالای S-75 بود.

این سیستم برای درگیری با اهداف در ارتفاعات پایین و متوسط بهینه شده بود، چیزی که S-75 با آن مشکل داشت. این سیستم که توسط دفتر KB-1 شوروی تحت نظر الکساندر راسپلتین طراحی شده بود، سال 1961 وارد خدمت و به یکی از گسترده‌ترین سیستم‌های پدافند هوایی شوروی در جنگ سرد تبدیل شد. این سیستم اولین بار سال 1973 علیه نیروهای اسرائیلی در طول جنگ یوم کیپور آزمایش شد و گرچه در طول این درگیری تحت‌الشعاع سیستم جدیدتر 2K12 KuB قرار گرفت، اما همچنان به عنوان یک سیستم کارآمد در نظر گرفته می‌شد.

برخلاف موشک بزرگ و نسبتاً بی‌حرکت S-75، موشک S-125 برای استفاده از موشک‌های سوخت جامد دو مرحله‌ای فشرده و چیدمان‌های استقرار انعطاف‌پذیرتر طراحی شده است. انواع جدیدتر این سامانه به موشک 5V27 متکی هستند که دارای یک مرحله تقویت‌کننده جداشونده و یک مرحله پشتیبانی بهینه‌شده برای مانورپذیری است. این پیکربندی به موشک اجازه می‌دهد با هواپیماهایی که در ارتفاع بسیار پایین، گاهی تا ۱۰۰ متر پرواز می‌کنند، درگیر شود و در عین حال چابکی کافی را برای حمله به هواپیماهای جنگنده‌ای که مانورهای گریز انجام می‌دهند، حفظ کند.

انواع اولیه برد درگیری تقریباً ۱۵ کیلومتری داشتند، در حالی که نسخه‌های مدرن‌تر S-125M و S-125M1 که توسط نیروهای کوبایی به کار گرفته شده‌اند، برد درگیری بسیار طولانی‌تری معادل ۳۵ کیلومتر دارند. این انواع جدیدتر می‌توانند با اهدافی در ارتفاع تا ۱۵۰۰۰ متر درگیر شوند. بهبودها در گونه‌های S-125M و S-125M1، گذشته از موشک‌های دوربردترشان، شامل ارتقاء تجهیزات الکترونیکی رادار، بهبود اقدامات متقابل جنگ الکترونیک و موشک‌هایی با کلاهک‌های بزرگتر و عملکرد سینماتیکی برتر بود.

این موشک‌ها از فیوزهای مجاورتی همراه با کلاهک‌های ترکش‌زا با وزن تقریبی ۶۰ تا ۷۰ کیلوگرم استفاده می‌کردند که به آنها اجازه می‌داد هواپیماها را از طریق الگوهای ترکش‌زایی متراکم به جای برخورد مستقیم نابود کنند. S-125M1 همچنین زمان واکنش و قابلیت‌های هدف‌گیری را بهبود بخشید و به اپراتورها این امکان را داد تا به هواپیماهای تهاجمی در ارتفاع پایین که ناگهان از پشت عوارض زمین ظاهر می‌شوند، واکنش مؤثرتری نشان دهند.

با این وجود، حتی زمانی که این گونه‌های بهبودیافته برای اولین بار در دهه ۱۹۷۰ به خدمت گرفته شدند، پیشرفته تلقی نمی‌شدند و امروزه اگرچه کاملاً منسوخ نشده‌اند، کاربرد آنها همچنان مورد تردید جدی است.

تعدادی بسته مدرن‌سازی پس از جنگ سرد برای S-125، عمدتاً در روسیه و بلاروس، توسعه داده شده‌اند، از جمله Pechora-2M و Pechora-2TM، که سیستم‌های الکترونیکی آنالوگ را با سیستم‌های دیجیتال جایگزین می‌کنند، پردازش رادار را بهبود می‌بخشند و پرتابگرها را روی شاسی کامیون‌های متحرک نصب می‌کنند تا قابلیت بقا را بهبود بخشند.

انواع مدرن‌سازی‌شده اغلب شامل ناوبری با کمک GPS، دوربین‌های تصویربرداری حرارتی، ردیابی خودکار هدف و سازگاری با شبکه‌های فرماندهی و کنترل مدرن هستند. در حالی که نیروهای کوبایی با نصب پرتابگرها و سایر اجزای سیستم روی شاسی تانک، قابلیت بقا را بهبود بخشیده‌اند، اما میزان مدرن‌سازی ناشناخته باقی مانده است.

سال 2025 گزارش شد که بسته مدرن‌سازی Pechora-2BM به صورت داخلی آغاز شده و شامل یک تعمیرات اساسی کامل الکترونیکی، هدایت راداری بهبودیافته، ردیابی هدف برتر و افزایش طول عمر موشک است. اثربخشی این بسته و میزان اجرای آن همچنان نامشخص است.

روابط نزدیک دفاعی کوبا با کره شمالی، که همچنین از سامانه‌های پدافند هوایی S-125 استفاده می‌کند و سیستم‌های پدافند هوایی پیشرفته قرن بیست و یکم را توسعه داده، گمانه‌زنی‌هایی را مبنی بر اینکه این کشور شرق آسیا ممکن است از تلاش‌ها برای نوسازی این سیستم‌ها حمایت کرده باشد، دامن زده است.